Het was een rustige dag thuis toen ik het ineens voelde: een zachte ‘plop’ van binnen. Ik legde mijn hand op mijn buik en wist het meteen... Mijn vliezen waren gebroken. Het moment was zo bijzonder, want ik voelde het zélf gebeuren. Geen paniek, geen haast. Gewoon de natuur die haar werk deed.
We hadden besloten om thuis in bad te bevallen. Alles stond al klaar: het warme water, de gedimde lichten, de rust in huis. Geen pijnbestrijding, geen klinische omgeving, maar mijn eigen veilige plek.
Mijn zus was er ook bij. Dat maakte het extra speciaal, want ik was er óók bij toen haar tweede kindje geboren werd. Het voelde als een soort cirkel die rond was, een vorm van zusterlijke wisselwerking. We keken elkaar soms alleen maar even aan, zonder woorden, en we wisten: dit is teamwork op het meest oerkrachtige niveau.
De weeën kwamen en gingen, steeds krachtiger. Ik liet mijn lichaam het werk doen en ademde mee. Chris was dichtbij, zorgzaam, rustig. Precies wat ik nodig had en dat wist hij. Het water droeg me, de warmte ontspande me en ik kreeg steeds meer zin om mijn kleine Yuna te ontmoeten. Zal ze een bos met haar hebben?
En toen, na die intense uren van overgave, was ze daar. Onze dochter. Ik pakte haar zelf op uit het water, warm en glibberig tegen mijn borst. Haar navelstreng zat als een soort rugzakje om haar schouders, dus die maakte ik los. Bij haar eerste geluiden stroomde de liefde en opluchting door mij heen.
Het was niet alleen de geboorte van haar, maar ook een nieuw stukje van mijzelf. Krachtiger, rustiger, zelfverzekerder.
