Ik ben Sanne, 31 jaar, en ik woon met mijn vriend en dochter in Almere. Toen ik zwanger werd wist ik één ding zeker: ik wilde me niet laten meeslepen in de verhalen en het tempo van anderen. Geen haast, geen overvolle wachtkamers, geen medische sfeer. Gewoon rust en in mijn eigen huis.
De weeën begonnen bij mij in de nacht. De waiting game was bij mij niet aan de orde, want het startte al bij 38+1 weken. Weet nog dat het buiten zacht regende, omdat het in huis zo stil was. Op zich niet gek in de nacht natuurlijk, ha. Ik voelde een soort oerkracht in mezelf, maar ook kwetsbaarheid. Mijn vriend liep een tikkeltje onrustig door het huis, zette wat kaarsen aan en maakte thee. We praatten bijna niet. Voor mij voelde het vanzelfsprekend, alsof mijn lichaam precies wist wat het moest doen.
Toen de verloskundige kwam keek ze me even aan en glimlachte. Ze deed niets anders dan er gewoon zijn. Dat was genoeg. En dat was mijn wens. Zowel mijn vriend als mijn verloskundige wisten precies wanneer ze mij konden aanraken en wanneer ze ruimte moesten laten. Soms hield ik zijn hand vast, soms wilde ik alleen zijn.
De uren vlogen voorbij, had achteraf gezien echt geen tijdsbesef. Ik bewoog, wiegde, gebruikte de yoga bal, liep rond. Er was geen moment waarop ik dacht dat ik het niet kon. Niet omdat het geen pijn deed, maar omdat ik voelde dat die pijn ergens toe diende. Ik accepteerde dit.
Toen mijn dochter eindelijk geboren werd en op mijn borst lag, voelde ik een diepe stilte in mezelf. Geen overweldiging, geen paniek, gewoon vrede. Het was niet spectaculair, het was eenvoudig. En achteraf gezien was dat juist het magische. Zo'n overweldigende gebeurtenis waaronder ik zo rustig was. Geen moment aan mezelf getwijfeld dat dit er wel of niet bij hoorde. Zo was het gewoon.
Later zei iemand: “Wat knap dat je thuis durfde.” Maar voor mij voelde het niet als dapper. Iedereen die bevaltis dapper, welke keuzes er ook worden gemaakt. Ik voelde mij op deze manier gewoon het fijnst.
Het gebeurde gewoon, precies zoals het moest. Zonder angst, zonder haast. Alleen vertrouwen.
Reactie Luna's Circle: Wat een stille kracht straalt er van jouw verhaal, Sanne. Zo puur, zo in verbinding met jezelf. Dit is precies wat we bedoelen met vertrouwen op het natuurlijke ritme. Niks forceren, niet vechten, gewoon zijn. Dankjewel dat je laat zien dat eenvoud zo krachtig kan zijn in deze fase, tijdens deze gebeurtenis, in je leven! Dank dank dank.
